هرگز از شنیدن پرسش فرزند یا شاگرد خود احساس رنجش نکنید و حتی زمانی که جواب سؤال او را نمی دانید. از گوش دادن به پرسش او طفره نروید. شنیدن سؤال او، نوعی احترام به وی شمرده می شود و بی اعتنایی به آن باعث ناراحتی اش می گردد.
افزون بر این، توجه به سخنان پرسشگر، فشار روانی حاصل از پرسش را که بر دل پرسشگر سنگینی می کند می کاهد. وقتی شما به پرسش کسی گوش می کنید، اگر جوابی هم به او ندهید، دست کم در تحمل آن پرسش، شریک وی شده اید. بسیاری از کودکان و نوجوانان و گاهی برخی از بزرگسالان به دنبال کسی می گردند که سؤال هایشان را با وی در میان بگذارند؛ البته شاید به جواب سؤالشان هم نرسند، ولی از دغدغه روانی خود می کاهند. پس به پرسش های کودکان و نوجوانان، خوب گوش کنید و هنگام طرح سؤال از سوی آنان، چهره در هم نکشید.
گوش دادن به پرسش های کودکان و نوجوانان، شما را با روحیه و افکار آنان و مسائلی که پیش رو دارند، آشنا می سازد و در برنامه ریزی درستی تربیتی و تأمین نیازهای علمی و اخلاقی این گروه یاری تان می کند.
آیا می دانید بسیاری از احادیث اهل بیت (ع) در زمینه پرسش هایی است که از آن بزرگواران پرسیده شده است؟ این نکته، نشانه و دلیل محکمی برای توجه آن بزرگواران به پرسش های همه اقشار جامعه می باشد. سوره توحید که یکی از مهم ترین سوره های قرآن است و پاداش تلاوت آن با تلاوت ثلث قرآن برابر است، در پاسخ به پرسش یهودیان درباره خدا نازل گردیده است؛ بنابراین پرسیدن و پاسخ گو بودن، روشی الهی و سنت خاندان پیامبر (ص) بوده است. با این حال آیا نباید به پرسش های دینی فرزندانمان اهتمام ویژه داشته باشیم؟