اسم این دختر سارا است. سارا دختر خیلی خوبی است. سارا در پهن کردن سفره و چیدن آن به مادرش کمک می کند؛ چون می داند همه ی بچه های با ادب در این کار به مادرشان کمک می کنند.
سارا قبل از آن که غذا خوردن را شروع کند، دست هایش را با آب و صابون می شوید؛ چون می داند روی دست هایش موجودات ریزی هستند که به آن ها میکروب می گویند و می توانند او را بیمار کنند.
سارا قبل از خوردن غذا «بسم الله الرحمن الرحیم» می گوید، چون می داند همیشه باید هر کاری با نام خدا شروع کند. موقع غذا خوردن، به افراد دیگری که سر سفره نشسته اند، نگاه نمی کند؛ چون می داند این کار، کارِ خوبی نیست و دیگران را ناراحت می کند. او سرش را پایین می اندازد و حواسش به غذا خوردن خودش است.
سارا هیچ وقت با دهان پُر صحبت نمی کند اومی داند؛ صحبت کردن با دهان پُر، کار خیلی بدی است؛ چون ممکن است ذرات غذا از دهانش به بیرون بپرد و با این کار همه را ناراحت کند. سارا اگر صحبت خیلی مهمی داشته باشد، دستش را جلوی دهانش نگه می دارد و بعد صحبت می کند.
سارا موقع غذا خوردن، دهانش را می بندد و با دهان بسته لقمه اش را می جود، چون می داند اگر موقع جویدن غذا دهانش را باز و بسته کند، صدای «ملِچِ مُلُوچ» از دهانش شنیده می شود و این صدا دیگران را ناراحت می کند. سارا همیشه موقع غذا خوردن مراقب است تا قاشق و چنگالش زیاد به دندان ها و بشقاب غذایش نخورد و صدا ندهد، چون می داند این صداها دیگران را ناراحت می کند.