آب باران از لا به لای سنگ ها به درون زمین می رود. در زیر زمین لایه ایی سخت و فشرده قرار دارد که آب از آنجا پایین تر نمی رود و روی این لایه جمع می شود و یک مخزن آب به وجود می آورد. سنگ های زیر این مخزن گرم هستند و آب را گرم می کنند گاهی دمای این آب به 100 درجه سانتی گراد می رسد و به جوش می آید و اتم های ریزی که در آب هستند اما دیده نمی شوند تند تند حرکت می کنند و به فضای بیشتری برای حرکت احتیاج پیدا می کنند پس به شکل فواره ایی از آب و بخار از زمین بیرون می زنند و آبفشان درست می شود. ما معمولاً باید چاه عمیقی روی زمین بزنیم تا به مخزن برسیم و آب را با پمپ بیرون بکشیم. آب گرمی که از زیرزمین بیرون می آید مواد شیمیایی زیادی دارد. اگر بخواهیم این آب را با لوله به محلی برسانیم که می خواهیم از گرمای آن استفاده کنند این مواد شیمیایی به لوله ها آسیب می زنند. برای جلوگیری از خراب شدن لوله ها، گرمای آب زیر زمینی را به آبی می دهند که مواد شیمیایی ندارد سپس از گرمای این آب تازه استفاده می کنند. برخی کشورها نظیر ایتالیا، ژاپن، زلاندنو از بخار آب گرم برای به حرکت در آوردن توربین و تولید برق استفاده می کنند .

نیروگاهی در کشور زلاندنو
بعد از جنگ جهانی دوم، نیروی برق در زلاندنو خیلی کم بود. این کشور منبع نفت و گاز هم ندارد و باید این سوخت ها را از کشورهای دیگر خریداری کنند این سوخت ها خیلی گران هستند و همچنین در هنگام سوختن هوا را آلوده می کنند. پس دانشمندان زلاندنو تصمیم گرفتند از گرمای زمین برای تولید انرژی استفاده کنند. آنها در سال 1950 منطقه ی وایراکی را که آب گرم فراوانی داشت انتخاب کرده و نیروگاهی ساختند. این نیروگاه در سال 1958 نیروگاه کامل شد در آن زمان آنها حدس می زدند این نیروگاه فقط 10 سال قابل استفاده باشد اما بعدها دیدند که آب گرم زیرزمینی خیلی بیشتر از آن است که فکر می کردند و اکنون مردم زلاندنو امیدوارند سال های زیاد از این انرژی استفاده کنند.