در گذشته به گروهی از افراد که لباس های بلندی می پوشیدند، در کوچه و خیابان ها راه می رفتند و با صدای بلند اشعاری را می خواندند، درویش می گفتند. درویشان کشکولی به گردن می آویختند که مردم در آن پول می انداختند. برای درویش سخت بود که از مردم درخواست پول کند و این را بر زبان بیاورد به همین خاطر به هر رهگذری یک برگ سبز به نشانه ی محبت و دوستی، می داد، و در برابر آن برگ سبز، رهگذر پولی در کشکول درویش قرار می داد و از همان زمان بود که ضرب المثل «برگ سبزی است تحفه ی درویشی» بین مردم رواج پیدا کرد.
این ضرب المثل زمانی به کار می رود که فردی می خواهد هدیه ای بدهد که کم ارزش است یا در شأن طرف مقابل نیست و برای حفظ احترام می گوید: «برگ سبزی است تحفه ی درویشی»