ادویه ها:

لازم دیدیم برای آشنایی یه سری از ادو.یه هایی که در اکثر غذاها از آن استفاده می شود را معرفی کنیم در زیر تعدادی از آنها را معرفی کردیم.


ادویه ها، غذاهای ما را خوش بو و خوش مزه تر می کنند. این گیاهان مفید، همان طور که از اسمشان هم پیداست، خاصیّت دارویی هم دارند. در این مقاله با تعدادی از اعضای خانواده ی ادویه ها، بیشتر آشنا  می شویم.
زعفران:



من شاید مشهورترین ادویه بین ایرانی ها باشم. تقریباً هر جا برنجی پخته می شود، من هم حاضرم امروزه از من برای زنگین و خوش بو کردن غذا استفاده می کنند؛ اما خواص دیگری هم دارم.
من باعث شادی ونشاط می شوم. حواس شما را قوی می کنم. آرام بخش هستم و اگر کسی بدخواب شود، می تواند با بو کردن من به خواب برود. اگر مرا با عسل بخورید کلیه و مثانه را پاک و از ساخته شدن سنگ در آنها جلوگیری می کنم.
مرغوب ترین توع من در خراسان جنوبی به دست می آید. کلاً نوع ایرانی من بهترین نوع زعفران در جهان است. در قدیم از من برای رتگ کردن پارچه های گران قیمت هم استفاده می کردند. این بار که در خانه شما خواستند مرا دم کنند و توی غذا بریزند، با دقّت بیشتری به من نگاه کن.

دارچین:


می دانم که مرا خوب می شناسی. حتماً بارها مرا دیده ای. گَردی   قهوه ای هستم که مرا روی شُله زرد، هلیم یا روی کیک ها و شیرینی ها می پاشند. ممکن است توی آب گوشت هم بریزند. من در واقع پوست درختچۀ دارچین هستم. درختچه ی همیشه سبز من، گل هایی زرد و میوه هایی کوچک شبیه به تخم مرغ دارد. مردم پوست شاخه های جوان و خوش بوی مرا می کَنند و آسیاب می کنند.
من بوی بد دهان را از بین می برم؛ تب را پایین می آورم و درد را کم    می کنم. برای درمان بیماری قند و چربی خون نیز مفیدم. بعضی از مردم به جای گَرد، از عرق و روغن من استفاده می کنند. اگر کسی روغن مرا روی پایش بمالد، درد پایش برطرف می شود. از عرق من هم برای درست کردن چای دارچین یا شربت استفاده می کنند. برای درست کردن چای، باید قطعه ای کوچک از مرا درون آب بیندازید و 15 دقیقه دم کنید.

فلفل سیاه:



همۀ فلفل ها معمولاً اول سبز هستند و رفته رفته رنگ عوض می کنند. من هم همین طورم. چیزی که تو می بینی، میوه ی آسیاب شده ی من است. میوه ی من کوچک تر از نخود است. میوه های مرا زمانی که هنوز سبز است، از بوته می چینند. آن ها را جلوی آفتاب پهن می کنند تا  قهوه ای و سیاه شود؛ سپس با آسیاب به صورت گرد در می آورند.
من اشتها را زیاد می کنم. عرقتان را زیاد و بدنتان را خنک می کنم. من میکروب ها را می کشم. مرغوب ترین نوع من در شبه جزیره ی هندوستان دیده می شود.

زنجبیل:




نام من زنجبیل است؛ امّا در گویش های محلّی، به من زنجَفیل هم می گویند. من مزه ی تندی شبیه به فلفل دارم. در مناطق گرم و کویری مانند سیستان و بلوچسنان و خراسان جنوبی زیاد دیده می شوم. در خراسان نوعی آب نبات دراز درست می کنند که معمولاً به رنگ سفید است با  خط هایی قهوه ای. زائران امام رضا(ع) این آب نبات ها را سوغات می برند. اگر از آن خورده باشی، طعم مرا هم چشیده ای. راستش را بخواهید من ریشه ی گیاهِ زنجبیل هستم.
اگر نصف قاشق چای خوری از مرا در 4 استکان آب بریزید و در قوری دم کنید، حافظه ی شما را قوی می کنم.برای دل پیچه و حالت تهوّع هم مفید هستم.

زردچوبه:




من مشهورتر از آن هستم که بخواهم خودم را معرّفی کنم.فکر می کنم در ایران، در هر خانه ای مقداری از من پیدا شود. مرا معمولاً به شکل گَرد دیده ای؛ امّا من در اصل ریشه ی درختچه ی زردچوبه هستم. من از اعضای خانواده ی زنجبیل هستم. وقتی مرا از زمین بیرون می آورند. خوب می شویند و کمی در آب می جوشانند، بعد جلوی آفتاب پهن     می کنند تا خشک شوم و بعد هم آسیاب می کنند.
از من برای خوش رنگ و خوش بو کردن غذا استفاده می کنند؛ در قدیم برای رنگ کردن پارچه هم استفاده می کردند. من خواص زیادی دارم. در هضم غذا به شما کمک می کنم و خاصیّت میکروب کُشی دارم. من از سرطان، سنگ مَثانه، بیماری قند و بیماری های خطرناک دیگر پیش گیری می کنم.
بنابراین سعی کنید دست کم دو-سه بار در هفته، در غذاهایتان از من استفاده کنید. امروزه از من در ساختن داروهای زیادی استفاده می شود. اگر در مصرف من زیاده روی نکنید، ضرری برایتان ندارم؛ امّا برای اطمینان، بهتر است همراهِ من، مقداری لیموترش بخورید. اگر دوست داشته باشید می توانید مقدار کمی از مرا در یک لیوان شیر گرم حل کنید و بنوشید.