امروز خیلی روز خوبی بود. من و دایی برای دیدن مسابقه ی فوتبال به ورزشگاه رفتیم. من تا حالا به ورزشگاه نرفته بودم تماشای بازی فوتبال از نزدیک خیلی لذت بخش و هیجان انگیز بود. ورزشگاه خیلی شلوغ بود. همه آمده بودند تا تیم مورد علاقه ی خودشان راتشویق کنند.
فوتبال یک بازی گروهی است. بازیکنان به 2 گروه تقسیم می شوند به هر گروه یک تیم گفته می شود. هر تیم 11 بازیکن دارد.
دایی به من گفت: بابک جان چطوری می فهمی که کدام بازیکن در تیم مورد علاقه ی تو بازی می کند که تشویقش کنی. گفتم: خب دایی این که معلومه از روی لباس بازیکنها رنگ لباس بازیکن های تیم مورد علاقه ی من با تیم مقابل فرق داره. دایی گفت: پس دیدی که لباس ورزشکارها مهم است.
بازیکنان باید با پا توپ را توی زمین حرکت بدهند فقط یکی از آنها که توی دروازه می ایستد و دروازه بان نام دارد حق دارد به توب دست بزند.
هر بازی فوتبال 4 تا داور دارد که با دقت بازی را نگاه می کنند و به بازیکن ها امتیاز می دهند، زمان شروع و پایان مسابقه را با سوت مشخص می کنند. و اگر بازیکنی بازیکن دیگر را هل داد یا کاری کرد که طبق قوانین بازی غلط است به آن بازیکن کارت های زرد و قرمز را نشان می دهد و اگر این کارها را تکرار کرد او را از زمین اخراج می کند.
به هر امتیاز در بازی فوتبال یک گل می گویند.
هر تیم فوتبال یک سر مربی، یک مربی و یک مربی دروازه بان دارد که کنار زمین ورزشگاه روی صندلیها نشستند و مثل تماشاچیان نگران بازی هستند. کنار زمین چند بازیکن ذخیره هم نشسته اند هر تیم چند بازیکن ذخیره دارد که اگر بازیکنی در بازی خسته شد یا زمین خورد و آسیب دید می تواند جایش را با یکی از بازیکن های ذخیره عوض کند.
دایی به من گفت: در ورزشگاه هر کسی حق دارد دست بزند سوت بزند بازیکنان و تیم مورد علاقه اش را تشویق کند اما وقتی بازی تمام شد باید یادمان باشد که این فقط یک بازی است و هر بازی یک برنده و یک بازنده دارد. پس نباید طرفدارهای دو تیم بعد از بازی یا در حین بازی با هم دعوا بکنند. خود بازیکن های دو تیم با هم دوست هستند و آمده اند با هم بازی کنند هیچ دعوایی هم با هم ندارند. من هم در آخر بازی دیدم که بازیکنها و مربی های دو تیم با هم دست می دادند.
امروز خیلی به من خوش گذشت بچه ها!