به دلیل تفاوت روحیه و نوع خلقت زن با مرد طریقه ی پوشش آنان نیز فرق می کند به همین دلیل برای مردان و جوانان پسر محدودیت در پوشش خیلی کمتر است ولی در عین حال اگر مردی به قصد جلب توجه و به گناه انداختن دیگران (چه پسر و چه دختر) لباس نصف آستین بپوشد یا لباس تنگ یا نازک یا با مدل و جنس خاصی بپوشد، مرتکب حرام شده است و علاوه بر ضرر اجتماعی، ضرر فردی هم دارد و اگر چنین قصدی هم نداشته باشد ولی احتمال می دهد که پوشیدن این لباس برای او اشتباه و گناه است، خوب است از پوشیدن چنین لباس هایی دوری کند. از آنجا که نوع پوشش هر کسی نشانه ی شخصیت اوست، بعضی لباس ها اگرچه گناه نداشته باشد اما برای افراد با شخصیت مناسب نیست.
خداوند پوشیدن بعضی لباس ها را حرام کرده است که عبارتند از:
1ـ لباس شهرت: لباسی که مختص انسان های خارج از دین است. مثل لباس مخصوص یهودی ها یا مسیحی ها، به گونه ای که هرکس آن پوشش را ببیند فکر کند که این شخص مسلمان نیست.
2ـ لباس مخصوص جنس مخالف (یعنی مرد لباس زن و زن لباس مرد را بپوشد)
3ـپوشیدن لباس غصبی (بدون رضایت صاحب آن).
4ـ لباسی که موجب انگشت نما شدن می شود: از نظر اخلاقی خوب است از آن دوری شود، اگرچه حرام نباشد.

ارزش زن
هرچه «شی» ارزش بالاتری داشته باشد بیشتر از آن محافظت می کنند و آن را در جای امن و محکمی قرار می دهند از این رو خداوند به خاطر ارزش و مقام زن سفارش بر پوشش و حجاب کامل کرده است تا از گزند انواع خطرات و آسیب ها محفوظ بماند.