فاطمه بنت حِزام مشهور به ام البنین، همسر حضرت علی بن ابی طالب(ع) و مادر حضرت ابوالفضل (ع) است. حضرت علی که از واقعه عاشورا اطلاع داشت و می دانست که امام حسین (ع) در روز عاشورا به برادری وفادار و شجاع احتیاج دارد که هم مراقب خانواده باشد و هم بتواند از امام و دین به خوبی دفاع کند، بعد از شهادت حضرت زهرا، از برادرش «عقیل» می خواهد که برایش همسری انتخاب کند که از خانواده ای اصیل و شجاع باشد تا فرزندان ایشان نیز شجاع شوند. بنابراین عقیل که خانواده های عرب را خیلی خوب می شناخت، حضرت ام البنین را معرفی می کند و امام علی و حضرت ام البنین با هم ازدواج می کنند. حاصل این ازدواج 4 پسر به نام های عباس، عبدالله، جعفر و عثمان است که همگی در روز عاشورا بعد از جنگ شجاعانه با لشکر یزید به شهادت می رسند.
تاریخ ولادت حضرت ام البنین مشخص نیست، اما ایشان در روز 13 جمادی الثانی (سال وفات مشخص نیست) از دنیا رفته و در مدینه و قبرستان بقیع به خاک سپرده شده است.
با اینکه ایشان فاطمه نام داشتند اما به دلیل اینکه نام مادر امام حسن و امام حسین هم «فاطمه (س)» بود و دوست نداشتند که آنها به یاد شهادت مادرشان بیفتند و ناراحت شوند، مدتی بعد از ازدواجشان با امام علی (ع) از ایشان می خواهد که او را «ام البنین» صدا بزنند. اما البنین به معنی «مادر پسران» است و این نام هم به این خاطر انتخاب شده که ایشان 4 پسر داشتند.
