بَسمِ الله الرَحمنِ الرَّحیم

لَاَأُقسِمُ بَهَذَا البَلَدِ
قسم به این شهر مقدس (مکه)

وَأنتَ حِلٌَ بَهَذَا البَلَدِ
شهری که تو در آن ساکنی

لَقَد خَلَقنَاَ الِإنسَانَ فِی کَبَدٍ
که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او پر از رنجهاست).

وَالِدٍ و َمَا وَلَدَ
و قسم به پدر و فرزندش (ابراهیم خلیل و فرزندش اسماعیل ذبیح)

أَیَحسَبُ أَن لَّن یَقدِرَ عَلَیهِ أَحَدٌ
آیا او گمان می کند که هیچ کس نمی تواند بر او دست یابد؟!

یَقُولُ أَهلَکتُ مَالًا لُّبَدًا
می گوید: «مال زیادی را (در کارهای خیر) نابود کرده ام.»

أَیَحسَبُ أَن لَّم یَرَهُ أَحَدٌ
آیا (انسان) گمان می کند هیچ کس او را ندیده (که عمل خیری انجام نداده) است؟!

أَلَم نَجعَل لَّهُ عَیَّنَینِ
آیا برای او دو چشم قرار ندادیم

وَلِسَانًا وَ شَفَیتَینِ
و یک زبان و دو لب؟!

وَهَدَینَاهٌ النَّجدَینِ
و او را به راه خیر و شر هدایت کردیم

فَلَا اقتَحَمَ العَقَبَهَ
ولی او از آن گردنه ی مهم نگذشت

وَمَاَ أَدرَاکَ مَا العَقَبَهُ
و تو چه می دانی آن گردنه چیست؟!

فَکُّ رَقَبَهٍ
آزاد کردن برده ای،

أَو إِطعَامٌ فِی یَومٍ ذِی مَسغَبَهٍ
یا غذا دادن در روز گرسنگی

یَتِیمًا ذَا مَقرَبَهٍ
یتیمی از خویشاوندان

أَو مِسکیِناً ذَا مَترَبَهٍ
یا مستمندی خاک نشین را،

ثُمَّ کَانَ مِنَ الَّذیِنَ ءَامَنُوا وَ تَوَا صَوا بِالصَّبرِ وَتَوَاصَعوا بِالمَرحَمَهِ
سپس از کسانی باشد که ایمان آورده و یکدیگر را به شکیبایی و رحمت توصیه می کنند

أُولَئِکَ أَصحَابُ المَیمَنَهِ
آنها «اصحاب الیمین اند» (که نامه ی اعمالشان را به دست راستشان می دهند)

وَالَّذِینَ کَفَرُوا بِئَایَاتِنَاهَم أَصحَابُ المَشئَمَهِ
و کسانی که آیات ما را انکار کرده اند افرادی شومند (که نامه ی اعمالشان به دست چپشان داده می شود)

عَلَیهِم نَارٌ مَّؤصَدَهٌ
بر آنها آتشی است فرو بسته (که راه فراری از آن نیست)!

• گردآورنده: انتشارات بنی هاشم
مترجم فارسی: آیت ا... العظمی مکارم شیرازی