|
بَسمِ الله الرَحمنِ الرَّحیم
وَالشَّمسِ وَ ضُحَاهَا
به خورشید و گسترش نور آن سوگند،
وَالقَمَرِ إِذَا تَلَاهَا
و به ماه هنگامی که بعد از آن در اید،
وَ النَّهَارِ إَذَا جَلَّاهَا
و به روز هنگامی که صفحه ی زمین را روشن سازد،
وَ الَّیلِ إِذَا یَغشَاهَا
و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،
وَالسَّمَآءِ وَ مَابَنَاهَا
و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده
وَالَأرضِ وَمَا طَحَاهَا
و به زمین و کسی که آن را گسترانیده
وَنَفسً وَمَا سَوَّاهَا
و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظم ساخته
فَأَلهَمَهَا فَجَورَهَا وَ تَقوَاهَا
سپس فجور و تقوا (شرّ و خیرش) را به او الهام کرده است،
قَد أفلَحَ مَن زَکَّاهَا
که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده،
وَ قَد خَابَ مَن دَسَّاها
و آن کس که نفس خویش را به معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است!
کَذَّبَت ثَمُودُ بِطَغوَاهَآ
قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند
إِذِ انبَعَثَ أَقَاهَا
آنگاه که شقی ترین آنها به پاخاست
فَقَالَ لَهُم رَسُولَ اللهِ نَاقَهَ اللهِ و َسُقیَاهَا
و فرستاده ی الهی [= صالح] به آنان گفت: «ناقه ی خدا [=همان شتری که معجزه ی الهی بود] را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن مشوید).»
فَکَذَّبُوهُ فَعَقَرُوهَا فَدَمدَمَ عَلَیهِم رَبُّهُم بِذَنبِهِم فَسَوَّهَا
ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند)؛ از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد
وَلَاَ یَخَافُ عَقبَاهَا
و او هرگز از فرجام این کار (مجازات ستمگران) بیم ندارد.
• گردآورنده: انتشارات بنی هاشم
مترجم فارسی: آیت ا... العظمی مکارم شیرازی
| 
